Maatje erbij 2

In navolging van het verhaal van mijn collega Ruth Frederiks kan ik dezelfde titel gebruiken. Alleen gaat het bij mij niet over een kledingmaat, maar over een persoon…

In de afgelopen jaren heb ik voor het Maatjesproject veel verschillende maatjes aan elkaar gekoppeld, voor allerlei uiteenlopende interesses en activiteiten. Eén deelnemer zal me echter altijd bijblijven: een bijzondere dame op zeer respectabele leeftijd.

Ik woonde zelf nog niet zo lang in Eerbeek toen zij aangaf dat ze graag met een maatje op haar scootmobiel de natuur in wilde. Omdat het even duurde voordat ik iemand voor haar had gevonden, stelde ik voor om zelf een keer met haar op pad te gaan. Al snel reden we Eerbeek uit. Zij voorop, op haar scootmobiel richting de Posbank, en ik erachteraan op mijn “elektrische” fiets. Het viel me niet mee om haar bij te houden. Ze had er flink de vaart in en door de wind kon ik haar nauwelijks roepen. Boven op de "berg" hielden we pauze met zelf meegebrachte koffie en broodjes. Ze had een tevreden glimlach op haar gezicht en genoot zichtbaar van onze tocht door de natuur, met de zon op ons gezicht. De terugweg ging in vliegende vaart over smalle fietspaden en langs eindeloos veel bomen naar beneden. Voor mijn geestesoog zag ik haar al van het pad af schieten en ik voelde me niet helemaal gerust. Gelukkig gebeurde dat niet. Eenmaal thuis was ze zichtbaar blij met de mooie tocht. Zelf was ik vermoeider dan ik wilde toegeven.

Toen ik vervolgens thuis mijn fiets bekeek, zag ik dat mijn banden bijna leeg waren. Daardoor bleek de trapondersteuning nauwelijks te hebben gewerkt en had ik de hele tocht eigenlijk op een “gewone” fiets afgelegd.

Die middag leerde ik drie dingen: 1. Controleer je fietsbanden voordat je vertrekt. 2. Op pad gaan als maatje brengt verantwoordelijkheid met zich mee. 3. Met een paar eenvoudige uurtjes van jouw tijd kun je voor iemand anders een wereld van verschil maken! En dat geeft jezelf ook een goed gevoel.